Andrea's columns

'Als je maar gelukkig bent', hoor je vaak zeggen. Tja, dan kan ik het natuurlijk niet nalaten om me af te vragen: is geluk datgene waarnaar je moet streven? Is tevredenheid niet veel reëler? Gelukkig kan je volgens mij alleen maar op korte momenten zijn en niet 24 uur per dag, toch? Of is verlicht zijn dan misschien het doel wat een ieder moet nastreven. Of zonder kleerscheuren de eindstreep halen, of het leven maximaal benutten en beleven... You tell me. Niemand moet natuurlijk iets, en iedereen heeft zo zijn eigen voorkeur voor wat hij of zij belangrijk vindt. Maar volgens mij hebben we hier ook nog te maken met een trend.

Ja echt, het levensdoel is trendgevoelig. Zo was het misschien 50 jaar terug de kinderen zo goed mogelijk op weg helpen, zo zie je tegenwoordig meer en meer het persoonlijke geluk boven aan het lijstje staan. Zo veel mogelijk gelukkige momenten verzamelen.
Ook is het einddoel niet meer blindelings het moment supreme, maar wordt de reis ernaar toe, het streven of beleven op zich meer en meer belangrijker gevonden. Vandaar dat we sabbaticals inlassen. Een 'nu even een moment bezinnen en relaxen' - pauze waarin we puur de dingen doen die alleen maar leuk zijn. Want we hebben het maar al te vaak zien gebeuren; doorbuffelen en sparen tot je 65e en dan opeens een ziekte of ongeval krijgen waardoor je niet eens van de vrije tijd en het spaargeld kan genieten.
En al die tijd natuurlijk veel te druk geweest met geld verdienen en carrière maken. Wie nu leeft wie nu zorgt.
Ook het wijgevoel is minder en minder belangrijk. Steeds minder mensen zijn lid van een vakbond een kerkgenootschap of een buurtvereniging. Dat vinden we blijkbaar niet zo spannend meer. En dan natuurlijk al die scheidingen. We kiezen voor het maximale geluk, waar worden pa, ma en de kinderen het meest gelukkig van? Blijven of gaan?

En dan die persoonlijke dromen die verwezenlijkt moeten worden. Bij zowel therapieën als beroepskeuzetesten wordt er gevraagd: 'wat wilde je als kind vroeger graag doen of worden'? Tja, als dat dan brandweerman is en je bent nu schoenmaker dan moet je dus als de wiedeweerga omscholen, veranderen en vooral je hart volgen. Tjakka.

Ik wilde als kind graag zangeres worden. Ik maakte zelf liedjes met woorden als 'mayonaise en macaroni' om maar een beetje buitenlands te klinken. Moet ik nu maar accuut zanglessen gaan nemen? En stel je voor dat ik de top tien beklim. En misschien ook nog eens een nummer 1 hitje maak. Ben ik dan gelukkig?

Ik weet het niet hoor, volgens mij maken we het allemaal een beetje moeilijker dan het is. Zelfs Rene Froger kan niet tevreden zijn met zijn huis en plek onder de zon, soms wilde hij simpelweg vaker gelukkig zijn.....

En dan nu de hamvraag: is een mens zonder doel gelukkiger dan een mens met een doel? Zeg nou zelf, als je een doel hebt dan ben je dus veel met de toekomst bezig. Als je dit of dat bereikt, dan... stroomt het geluk binnen. Een mens zonder doel leeft veel meer in het moment en hoeft het geluk niet uit te stellen. Maar ja, aan de andere kant; hij kan zich dan ook niet ergens op verheugen. (Maar kan ook niet teleurgesteld worden of halverwege gedwarsboomd worden)

Ik denk niet dat ik er vandaag nog uit ga komen. Gelukkig heb ik de illusie dat geluk afhangt van 'het alles weten' allang losgelaten...

Klik hier om op deze column te reageren.

Leugentje om bestwil

3 juli 2002

'Wat heb je liever, dat iemand eerlijk is tegen je, maar je daardoor teleurstelt of dat iemand jou deze gevoelens probeert te sparen en daarom maar niet eerlijk is?'

Dat lijkt een makkelijke vraag, maar zo simpel is het niet. Anders zou iedereen altijd eerlijk zijn (of juist niet) en in mijn ogen wisselt dat nog wel eens. Niemand vindt het leuk om een ander te moeten teleurstellen, daarom is het niet eenvoudig en worden de welgemeende smoezen op een tactische manier met veel eufemismen en omhalen gepresenteerd. Soms gaat het ook anders, iemand laat helemaal niets meer van zich horen, of iemand is wat minder tactisch en worstelt zijn/haar weg door de verkeerde woorden heen naar een botte uitspraak.

In de film 'Liar Liar' kan je zien wat voor gevolgen het niet meer vertellen van kleine leugentjes kan hebben. Hoewel het erg komisch is, is het tegelijkertijd toch ook om droevig van te worden, hoe niet-waar we communiceren.
Het gezegde 'een leugentje om bestwil' wordt door iedereen geïnterpreteerd als een niet zo'n ernstig slechte gewoonte. Maar toch zet het me aan het denken. Over wiens bestwil hebben we het hier? Die ander zijn bestwil? Weet jij wat goed is voor een ander dan? Weet jij wat die ander wil? Is het aan jou om dat maar in te vullen? Dacht het niet. En toch noemen we het zo. Als je het goed bekijkt is het dus niets minder dan verkapte manipulatie. Jij vindt het zelf niet leuk om een ander teleur te stellen daarom doe je wat anders, zodat je jezelf dat nare gevoel kan besparen. Eigenlijk dus puur egoïsme. Een factor die hier wel ten grondslag aan ligt, is natuurlijk het ontvangen van de slechte boodschap. Als iedereen hier goed in zou zijn, zouden we ons wellicht wat minder gauw teleurgesteld voelen, waardoor anderen weer meer geneigd zijn om de waarheid te vertellen. Volgens mij gaat het ook om risico's nemen en voor jezelf instaan. Slecht nieuws brengen kan namelijk het risico met zich meebrengen dat de ander jou niet meer aardig vindt. Fout misschien van die ander, want die zou eigenlijk juist moeten waarderen dat iemand eerlijk is tegen hem/haar. Fout ook van de boodschapper om het om die reden maar te laten want dat betekent dat de boodschap niet 'vrij en onvoorwaardelijk' is. Alleen als die ander jou nog aardig blijft vinden is dan de voorwaarde om het te vertellen. Je stelt je dan afhankelijk op en drijft daardoor van jezelf af.

Het zit dus stukken dieper dan je zou denken op het eerste oog, vind je niet? Ik ga het nog eens erger maken. Ik ben ervan overtuigd dat het vertellen van leugens (ook die om 'bestwil') energie kost en het vertellen van de waarheid energie geeft. Elke keer drijf je iets van jezelf af (van je eigen waarheid, kern, chi energie, geef het maar een naam) als je een on-waarheid vertelt. Je maakt een splitsing aan, een afscheiding. Dat kost energie. Met het uitbreiden van je waarheid (vertellen) blijf je dicht bij je eigen zelf en voedt het je met energie.

Dus net als je denkt ik ben goed bezig want ik bespaar die ander nare gevoelens, en ook mijzelf want ik vind het ook niet leuk om teleur te stellen, zit je juist fout! Het kost je energie (soms blijft het in je hoofd malen en bij hele leugenopstapelingen moet je er energie in steken om de verhalen kloppend te maken en ook nog te onthouden!) Je doet jezelf en die ander (die ook vaak wel aanvoelt wat er werkelijk aan de hand is) er dus helemaal geen plezier mee.

Heb ooit eens een workshop 'nooit meer sjoemelen' bijgewoond van Rob Fijlstra en Harry Wullings.'Waarachtig leiderschap' was het hoofdthema. Nou nou nou, het schaamrood liep me tot aan mijn kaken. Mijn sjoemelscore was boven verwachting aan de hoge kant. En ik denk dat alle aanwezigen hetzelfde gevoel kregen want het werd een stuk stiller toen de totalen opgeteld moesten worden...
Wat is de moraal van dit verhaal? Volgens mij komt het weer eens neer op behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden.

Klik hier om op deze column te reageren.

Toeval

10 juni 2002

Toeval bestaat niet hoor je vaak zeggen. Een leuke spreuk die ik ergens las luidde 'toeval is Gods manier om anoniem te blijven'.

Ik ken niemand die nog nooit eens gedacht heeft: 'dit is wel erg toevallig!'.
Soms hoor je de meest ongelooflijke verhalen over toeval. Zo hoorde ik dat iemand zijn buren tegenkwam tijdens een vakantie op de andere kant van onze aardbol, terwijl ze van elkaar niet eens wisten dat ze vakantie namen, laat staan van de vakantiebestemming. Of hoe iemand aan een baan kwam, via via, die toevallig iemand nodig had op dat moment met zijn kwaliteiten. Zo zijn er nog wel meer te bedenken, over hoe iemand aan zijn partner kwam, hoe iemand aan een huis kwam, hoe iemand iets terugvond wat hij kwijt was, etc. Om maar te zwijgen van de verhalen na een ramp zoals bijvoorbeeld 11 september ('ik was net die dag ziek en bleef thuis, hij had zich net verslapen, zij was net die week op vakantie...')
Dit soort voorbeelden zijn erg klip en klaar. Je weet de weg en de uitkomst helder te vertellen. Dit soort gebeurtenissen worden ook wel synchroniciteit genoemd. Twee processen zijn gelijktijdig actief en komen op een later tijdstip bij elkaar. Maar hoe zit het dan met toevalligheden die (nog) niet uitgekomen zijn? Ik bedoel, waarom kom je in een bepaalde baan terecht of in een bepaalde plaats terecht.
Je kan het nog niet 'navertellen' omdat het proces nog in volle gang is. Je kan vast wel wat eigen voorbeelden bedenken hoe een gebeurtenis naar een andere gebeurtenis heeft geleid. Denk dan aan: als ik haar niet was tegengekomen had ik hem nooit ontmoet en dus nooit gehoord dat daar en daar een vacature was en dus nooit hier in dit bedrijf gewerkt. Je kan je dan afvragen: 'what's next?'.
Waarom werk je daar? Moet je daar weer iemand tegenkomen of moet je daar een bepaalde vaardigheid leren die je later weer nodig hebt voor een andere baan waar ook weer een bepaald proces achteraan gaat. Beter gezegd, is het hele leven niet toeval? Of is toeval niet gewoon 'the flow of life?' Nou, in dat geval bestaat toeval dus niet! Dan is het gewoon een verzonnen begrip van de mensheid om te verklaren dat het leven zo zijn eigen wegen heeft. En omdat we dat niet zo prettig vinden, we willen immers toch wel graag alles in eigen hand houden, creëren we het begrip toeval dat in bepaalde gevallen als verklaring mag dienen. Of heeft dat laatste helemaal niets met toeval te maken?

In mijn (zeer oude) woordenboekje staat achter toeval: het onberekenbaar gebeuren. En daar zit natuurlijk wel wat in. Maar erg helder is het nou ook weer niet. Onder 'onberekenbare gebeurtenissen' kan je nog veel meer verstaan, toch? Nou is de Nederlandse taal ook niet de meest rijke taal die er is. Wij kennen namelijk maar 1 woord voor liefde, terwijl de Grieken er talloze hebben, voor allerlei soorten specifieke liefde. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Maar het hele leven is toch zo'n beetje onberekenbaar? Dus toeval is 'the flow of life', misschien ook wel Gods Wil te noemen..

Toch zijn het wel hele frappante gevallen, die toevalligheden. Je zit net aan iemand te denken en verhip, die belt je net op. Of je zit net met een liedje in je hoofd, doet de radio aan en zie daar, jawel, dat ene liedje dus. Of vallen deze toevalligheden onder telepathie? Of is het meer aanvoelend vermogen? Of misschien wel je eigen creërend vermogen? You tell me.

Er zijn 'spelletjes' die juist dit toeval als spelregel hanteren. Zo heb je Inzichtkaarten, Angel cards, knuffelkaarten en ook de good old Tarotkaarten maar daarnaast ook het boek der Antwoorden, I Tjing en ga zo maar door. Het principe berust op dat je die kaart trekt, of die bladzijde openslaat die net precies voor jou bedoeld is op dat moment. En dat schijnt dan ook nog eens toevallig mooi te kloppen... Maar dit principe kan je natuurlijk doortrekken naar allerlei dingen zoals, toevallig op iemand klikken op het internet... 'We willen niets aan het toeval overlaten', hoor je ook wel eens..Maar toeval laat zich toch niet sturen? Anders zou het een 'berekenbaar gebeuren' zijn en niet een onberekenbaar gebeuren.

Het blijft toch een beetje een ingewikkeld begrip en misschien moet je er ook niet te lang over nadenken. En het maakt waarschijnlijk ook helemaal niets uit of het het een of het ander is. Dus waar hebben we het over? Je kan immers ook niet alles weten, en dat is misschien maar goed ook, ..toevallig wel ja!

Klik hier om op deze column te reageren.

Illusie

31 mei 2002

'Wat je zegt ben jezelf', is een oud gezegde, 'we zien zoals we werkelijk zijn', is een andere wijsheid. Zo zijn er nog veel meer; Schijn bedriegt, dromen zijn bedrog, door een roze bril kijken, etc...

Het komt echter op hetzelfde neer; onze waarheid, of werkelijkheid, is gekleurd door ons eigen innerlijk. Als je verliefd bent, is de wereld fantastisch. Alle rottigheid zie je niet op dat moment en je lijkt bergen te kunnen verzetten. En het omgekeerde is ook waar. Als er iets naars gebeurt, zoals geweld (het bijvoeglijke naamwoord 'zinloos' lijkt me zinloos te vermelden), lijkt de wereld een diep tranendal. Wat we van binnen voelen bepaalt onze blik naar buiten. En nu het leuke; je kan dit ook bewust regelen. Dan krijg je het Neuro Linguïstisch Programmeren verhaal. Je kan gemoedstoestanden oproepen en daardoor de blik naar buiten ook veranderen. Zoals ik ook al in het Hier en Nu verhaal vertelde; het gaat erom waar je je aandacht op richt. Wil je geloven in angst? Of wil je geloven in liefde? Als je voor angst kiest moet je ook de gevolgen accepteren. En misschien trek je angst dan wel zelfs aan. Als je voor liefde kiest krijg je uiteraard ook die gevolgen, en het is natuurlijk geweldig fijn om liefde aan te kunnen trekken.

Werkelijkheid is een relatief begrip. Er is niet 1 werkelijkheid. Werkelijkheid is wat je er zelf van maakt. Sommige mensen geloven in kabouters en elfjes en zien dat als werkelijkheid. Sommige mensen geloven in het kwade van de mens en zij zien overal complotten, valstrikken en wantrouwen. Het maakt niet zoveel uit waarin je gelooft, ook niet welke religie je kiest, het gaat erom wat er voor jou waarlijk is en wat voor jou goed voelt. Sommige mensen hebben de meest erge trauma's beleefd maar kunnen prima functioneren. Anderen hebben niet zulke feitelijke trauma's beleefd, zoals 'wij' ze definieren, maar hebben de gebeurtenissen wel als trauma ervaren. En daar gaat het om. Hoe jij iets zelf beleeft en ervaart. Dat is de enige waarheid. En daarmee moet je leven, niet met andermans definities.

Het is de kunst om aan je eigen waarheid vast te houden. Dat wil zeggen, wees eerlijk in het uiten van je eigen waarheid. Waar je zelf voor staat, moet je ook uitdragen. Anders loop je het gevaar van dualiteit. Als je anders handelt dan naar je eigen gevoel, dan breng je dus een splitsing aan en drijf je van jezelf af. (En dat is doodvermoeiend)

Helaas gebeurt dit nog erg vaak en kan je alleen je eigen gedrag hierin sturen. Wat een ander jou zegt, daar moet je het gewoon mee doen. Het kan goed zijn dat dit niet strookt met zijn/haar eigen gevoel, en soms voel je dit ook wel aan. Maar veranderen kan je het niet! In het boekje 'al-een' zijn van Sun van Meijel worden deze twee manieren van communiceren 'zieletaal en vervormde zieletaal' genoemd. Zieletaal is uiteraard je gevoel uitspreken, vervormde zieletaal is spreken vanuit je gecreëerde waarheid of schijnwerkelijkheid. Die vervorming kan door allerlei oorzaken zijn ontstaan, vast staat dat dit een patroon is dat eens nodig was (om te overleven bijvoorbeeld) maar op een gegeven moment overbodig is. Dat is het moment dat je terug kan gaan naar je innerlijke, echte gevoel en zieletaal. Het moment dat je die vervorming niet meer nodig hebt en van je af kan schudden en jezelf kan laten zien wie je bent.

Ik heb nogal eens de illusie gehad dat mensen op dezelfde manier in elkaar zitten als ik. Nou daar ben ik van genezen! 'Helaas' door vallen en opstaan, maar ik ben zeker weer een illusie armer (maar een werkelijkheid rijker!). Ook heb ik andermans illusies geprobeerd te geloven. Maar dat houd je ook niet lang uit. Jammer dat de media, en met hen vele andere instanties, nog zoveel illusies in stand wil houden. Het zou zoveel geworstel kunnen voorkomen...

Maar ja, het zal zijn nut wel hebben en moet dat maar even loslaten..

Klik hier om op deze column te reageren.

Leegte

22 mei 2002

Leegte
'Leegte in mij
Onthoofd ben ik
Er rest mij slechts
Verwondering'. (Haiku)

Deze haiku heb ik eens ergens gelezen en ben ik nooit meer vergeten. Schitterend sterk vind ik 'em. Het verwoord precies de leegte die je soms kan voelen. Nooit gehad? Ook niet na een afscheid of iets dergelijks? Het kan goed zijn dat je die leegte dan verdringt met allerlei zaken buiten jezelf. Leegtes worden opgevuld met tv kijken, veel eten, drank, materiële dingen zoals auto's, huizen, dure apparatuur of misschien wel plastische chirurgie of sex of het druk bezig zijn met andere mensen. Jammer want al lijkt zo'n leegte eng en griezelig, het kan je zoveel moois brengen!

Waarom niet eens gewoon in die leegte gaan zitten? Het gewoon op je af laten komen en maar ondervinden wat er komt. Grote kans dat er gevoelens opborrelen. Misschien wel verdriet of verwarring of boosheid. Allemaal niet zo erg toch? Brand is erger! ;-) Het is immers allemaal tijdelijk. En door het doorleven van dat periodetje ontstaat er ruimte. En misschien ook wel hele mooie inzichten. Leegtes zijn eigenlijk gewoon cadeautjes. Ja, dat klinkt raar. Maar het zijn momenten waar er voor je losgelaten wordt. Je hoeft zelf niet los te laten, omstandigheden creeëren dit moment. (Niemand vraagt immers om leegte) Dus is het een cadeautje. En een gegeven paard moet je niet in de bek kijken. Het verpakkingsmateriaal is weliswaar schrikbarend, de inhoud is vreselijk waardevol.

Als mensen leegte willen omschrijven krijg je de meest uiteenlopende verhalen, maar wel met een overeenkomst: alleen zijn, verlaten of afgesneden zijn. En dat is natuurlijk ook zo. Heb eens een tekeningetje gezien met een poppetje waar een groot zwart gat in zijn borstkas zat, de wind blies er gewoon door. Letterlijk een leeg omhulsel zijn. Of de vergelijking met in een woestijn rondbanjeren. Alleen maar dorheid en zand. Er groeit niets en je weet niet waar het begin of einde is. Stel dat je in die woestijn loopt. Blijf dan eens lopen. Accepteer die woestijn en loop gewoon door. Wedden dat je ergens op een punt een waterput of oase tegenkomt?

Het afgesneden voelen is natuurlijk heel waar. Je bent dan inderdaad afgesneden, van jezelf. Van je kern, kan je ook zeggen. Misschien ben je veel te lang verwijderd geweest van die kern. Door je maar met dingen buiten jezelf bezig te zijn. Vroeg of laat dwingt die leegte dan aandacht af. Soms als die externe dingen dan wegvallen klopt Leegte aan de deur. Eigenlijk ook als een soort waarschuwing. Van 'je raakt te ver van jezelf' of iets dergelijks. En omdat je zelf zo lang verwijderd bent geweest is het ook eng om 'niets te doen' en je eraan over te geven. Je weet niet wat er gaat komen en welke gevoelens daarbij op gaan borrelen.

Nu was ik zelf ook niet zo'n geweldige gastvrouw die Leegte welkom heette. Ik deed gewoon niet open. Maar toch ben ik blij dat ik het wel gedaan heb op een zeker moment en die visite gehad heb. En ja, het klinkt raar, soms hoop ik zelfs dat ie nog eens terug komt. Het is zo'n eigen ervaring met jezelf die toch ook wel heel dierbaar kan worden. De tijd na die visite is daar debet aan. Geweldig gewoon. Alsof je over hete kolen hebt gelopen en dan in het natte zachte gras verder mag gaan, met een stuk van jezelf onder je arm. Dat wil je toch niet kwijt? Niemand kan dit afnemen en je hebt het zelf verworven en je kan er vanaf dan kracht uit putten. Sjamanen hebben hier hele rituelen voor. En ik geloof ook dat er allerlei andere benamingen voor bestaan. Maar ik houdt het even op Leegte. En ik kan maar op 1 manier concluderen:
Dusse, wel open doen hoor!

Klik hier om op deze column te reageren.

Loslaten

7 mei 2002

'Leer om los te laten, dat is de sleutel tot geluk'. (Boeddha)

Je komt in het leven met niets en je gaat ook weer met niets. In de tussentijd mag je van alles gebruiken, vasthouden, met iets of iemand kennismaken, ervan genieten of er juist kwaad over worden maar uiteindelijk is het allemaal tijdelijk. Materieel bezit, maar ook het immateriele blijft bij ons zolang we blijven vasthouden. Als we kiezen het los te laten dan stoppen we dus met vasthouden. Dat klinkt simpel! Maar zeg eens zelf. Hoe goed kan jij loslaten?

Simpel testje: als je nieuwe schoenen gekocht hebt, gooi je dan meteen dat oude paar weg? En dat zijn nog maar schoenen! Hoe moeilijk het is om gedragspatronen, mensen of gevoelens los te laten hoef ik je dan al helemaal niet te vertellen toch? Het klinkt raar maar we hechten volgens mij overal aan. Aan onze huizen, auto's, kleding maar ook aan huisdieren, mensen en innerlijke gemoedstoestanden. Sommige mensen zijn zelfs gehecht aan pijn. Dat klinkt raar, want wie wil er nu pijn? Maar om die pijn los te laten en de leegte die daardoor ontstaat tegemoet te treden, lijkt in die gevallen nog erger dan het wegdoen van de pijn. Het is immers een veilige, oude vertrouwde, gemoedstoestand waar je aan gewend kan raken. Pijn is in die gevallen soms welkom. Als er dan een poos geen pijn aanwezig is, wordt het gewoonweg opgeroepen door pijnlijke gedachtes. Angst is er net zo'n eentje. Niemand wil angstig zijn. Toch houden we wel vaak vast aan die angst. Het zomaar kiezen om op een bepaald moment die angst los te laten is bijna ondenkbaar.

Volgens mij heeft het veel te maken met het overgeven van je eigen controle. Het gewoon loslaten en vertrouwen hebben in de afloop is iets engs. Je weet namelijk niet wat er komt en daardoor kan je je onveilig voelen. Ik wil niet beweren dat je nooit angst moet voelen of pijn. Nee, het lijkt me heel goed om het wel te voelen, als je het daarna maar weer los laat. En misschien is het ook een goed idee om na te gaan waar die angst of pijn vandaan komt om ergens een oorzaak aan te kunnen geven waardoor je er iets aan kan doen.

Angst in de liefde uit zich door bezitterigheid. Je bent bang om los te laten, want je geliefde zou wel eens weg kunnen drijven zonder jouw (onzichtbare) riempje. Op allerlei manieren wordt getracht iemand onder controle te houden, soms met de mooist ingeklede excuses. Helpen is daar een mooi voorbeeld van. Onder het mom van helpen worden heel wat mensen aan een lijntje gehouden. Terwijl het eigenlijk een gebrek aan vertrouwen is. Je vertrouwt er niet op dat die ander zichzelf kan helpen en ontneemt hem of haar daarmee ook haar of zijn eigen kracht. Je vertrouwt ook de afloop niet. Dat is wel een beetje triest, nietwaar? En je weet ook vast wel dat als er iets 'mis' gaat, dit toch wel gebeurt, ook met jouw inspanningen om dit te voorkomen.

Loslaten van je goede resultaten is ook moeilijk. En zo zijn er wel meer voorbeelden te bedenken. Volgens mij komt het allemaal neer op het stapje terugdoen van je ego.

Maar alleen door loslaten, en soms is dit ook 'nee' zeggen, ontstaat er ruimte voor je eigen creativiteit. Madonna zingt het ook: 'creation comes when you learn to say no' in The power of goodbye. Als je denkt alles al te weten, kan er ook niets nieuws meer bij. Het volgeschonken kopje thee in de Zen-stroming is hier een mooi voorbeeld van. Het komt er op neer dat je je eerst van alle denkbeelden en visies en weetjes moet ontdoen, om nieuwe wijsheid een plaats te kunnen geven. In een vol kopje past immers niet meer thee. In 'een cursus in wonderen' stelt men heel duidelijk dat gezondheid niets anders is dan angst laten varen.

Als je vast zit aan allerlei banden of denkbeelden kan je gewoonweg niet groeien.

Zelf ben ik ook geen held in loslaten. Ik zat laatst even buiten waar mijn kat dan ook eventjes mag zijn. Eventjes, want ik ben veel te bang dat hij wegloopt. Mijn zorgen weerhielden hem echter niet en hupsakee, meneer sprong gewoon een groot aantal meters naar beneden waar een andere kat zich bevond. Loslaten? Enerzijds gun ik hem het buitenuitje, anderszijds ben ik bang dat ie de drukke straat oversteekt en platgewalst wordt. Gelukkig liep zijn vechtpartij goed af en kwam hij ook weer 'boven water'. Mijn zorgen waren dus overbodig. Ook als het niet goed was afgelopen! Je kunt er immers niets aan veranderen.

Ik kan me voorstellen dat ouders dit nog drie keer erger hebben bij hun kinderen. Hen hun eigen fouten en lessen laten maken en het loslaten... Het blijft een boeiend onderwerp met veel 'links' naar andere boeiende onderwerpen maar ik geloof dat het nu tijd wordt dat ik mijn pen loslaat. ;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

Hier en nu

26 april 2002

Ooit heb ik eens iemand een verhaal horen vertellen dat ongeveer als volgt te citeren is: 'Ik vroeg 10 mensen in een file wat zij aan het doen waren. Negen van de tien antwoordden: ik ga naar mijn werk, of ik ga naar een afspraak. De tiende antwoordde echter: ik sta in de file'.

Leven in het nu. Genieten van het moment. In zowel het christendom als het boeddhisme en god weet in welke stroming niet meer, is dit een niet verkeerd te interpreteren peiler. Jezus zei: het Koninkrijk is hier en nu. En natuurlijk had hij ook allerlei uitspraken over hoe je dat Koninkrijk binnen kon gaan. Het hele begrip mediteren valt mijns inziens ook helemaal samen met het aandachtig in het 'nu' zijn. Je losmaken van het verleden en de toekomst laten voor wat het is. Piekeren is bijvoorbeeld alleen maar verbonden aan de toekomst of het verleden. De 'stel dat' en 'wat als' scenario's kunnen nog zo realistisch lijken; ze bieden geen enkele garantie. Sterker nog, mijn eigen ervaring van het bedenken van scenario's is dat juist dat scenario gebeurt waar je nou net niet aan gedacht hebt. En dan dat verleden. De 'had ik maar' en 'was ik maar'- bedenksels kunnen de mooiste uitkomsten weergeven; je hebt het echter gewoonweg anders gedaan en dit is het resultaat! Het is niet anders.

Toch is het niet eenvoudig om bij het hier en nu te blijven. Vooral wij Nederlanders zijn natuurlijk prima op de toekomst voorbereid, kijk maar naar de inspanningen voor de invoering van de Euro, of de van tevoren ingezette plannen ter voorkoming van het schadelijke effect van de Millenniumbug. We hebben graag controle over de loop der dingen. Onaangename verrassingen moeten koste wat het kost, voorkomen worden. Ik zeg niet dat deze inspanningen verloren tijd is geweest, en ik zeg ook niet dat je niet moet sparen of plannen, maar het geeft wel een beetje aan hoe eager wij de touwtjes in handen willen houden. In het hier en nu zijn, stelt ons in staat om contact te maken met onze innerlijke bron, de creatieve geest, of ons hogere zelf. Alleen door regelmatig contact met deze prachtige abstractheden kun je dichterbij jouw levensdoel komen en krijg je ruimte om te creëren. Het maken van verre reizen is niet voor niets zo populair geworden. Weg van het normale leventje kun je makkelijker in het hier en nu komen en gewoon genieten van de omgeving en andere culturen. Even geen verleden en toekomst. Vaak schieten er dan hele mooi ideeën zomaar te binnen. Ik vind het dan ook niet vreemd dat ik in die reisverhalen vaak hoor: ' ik had het gevoel voor 100% te leven!'. En daar sla je precies de spijker op zijn kop. Je leeft! Je bent.

Reizen is niet de enige manier natuurlijk om dichter bij het hier en nu te komen. Mediteren, sporten of gewoon schoonmaken hebben net zo goed effect. Het gaat om waar je aandacht is. En die aandacht kan je zelf elke richting opsturen die je zelf wilt. Toekomst, verleden, of heden. Zijn waar je lichaam is. Dat is het hier en nu. Dat zinnetje mag ik graag gebruiken. 'One step at the time' is er nog zo eentje. Vertrouwen hebben en loslaten. Geen verwachtingen hebben (die weer een emotionele toestand kunnen veroorzaken door niet uitgekomen verwachtingen). Nou nog even en ik ga leeglopen.

Kinderen en dieren kunnen geweldig goed in het hier en nu zijn. Ze zijn daarom ook zo natuurlijk. Ze zijn wie ze zijn. We kunnen dus nog wat van hen leren. Nu heb ik geen kinderen, maar ik zal vanaf vandaag mijn kat eens goed onder de loep nemen. ;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

Balans

april 2002

Een oud chinees gezegde luidt: when sitting, just sit, when standing just stand, above all, don't wobble.

Balans, een belangrijk aspect in ieders leven. Hoe zit het met jouw balans in je leven? De verhouding werk-vrije tijd, de verhouding lichamelijke en geestelijke oefening, de verhouding denken en doen, de verhoudingen binnen je relaties? Maar ook: staat het huis waarin je woont in verhouding met je innerlijke huis en is het werk wat je doet in balans met jouw innerlijke creativiteit? En eet je de proporties die in verhouding staan met je innerlijke trek? Iedereen weet nu wel dat als die twee uitersten in balans zijn je een gelukkiger en harmonieus mens bent. Maar ook iedereen weet dat die balans niet altijd duidelijk te vinden is en het vaak een kwestie van experimenteren is.

Yin en yang, mannelijk en vrouwelijk, geven en nemen, zwart en wit, ga zo maar door... Zitten we teveel in het ene, dan neigt je systeem (wezen) naar het andere uit te reiken. Het lichaam wil balans, de geest wil balans. Ook emotionele evenwichtigheid is de wens van het leven! Ik ben ervan overtuigd dat op de momenten van disbalans de stroom van het leven tegenovergestelden aan doet dienen die het mogelijk maken om weer in balans te komen. (vandaar misschien ook de uitdrukking 'opposites attrack'?) Jammer genoeg (her) kennen we die schenkingen niet altijd! Soms is het bijvoorbeeld door jarenlange gewenning of door gebrek aan kennis van je eigen lichaam, geest en emoties moeilijk te voelen of te weten wanneer je in balans bent. Verslavingen, hoe onbeduidend ze soms ook lijken, dwangmatig handelen, obsessies en buitensporige emotionele uitingen zijn duidelijke tekens van disbalans. Het zijn signalen dat er in je innerlijk leven de balans is doorgeslagen. Zomaar het tegenovergestelde doen of denken lijkt dan onmogelijk en er zal eerst een onderzoek in je eigen persoon en leven moeten plaatsvinden.

Zo merkte ik tijdens Tai chi, de sport waar het vooral om balans gaat, dat ik moeilijk mijn rug helemaal recht kan houden. Mijn lerares corrigeerde me door mijn schouders wat naar voren te duwen. Maar door jarenlange gewenning voelde dit heel onnatuurlijk! Kreeg bijna het idee voorover te vallen, maar na verloop van tijd merk je toch waar je 'middelpunt' zit en hoe je balans krijgt en houdt.

De vraag die mij op dit moment bezighoudt is verandering van de plaats van het punt van balans, het midden, ok, je mag het ook het 'break even point' noemen. Iedereen verandert, ook ik, en ik vraag me nu af of mijn huis niet veel te ruim is, of de inrichting nog wel een afspiegeling is van mijn innerlijk, en of ik niet beter in een andere plaats moet gaan wonen, of ik niet beter kan kopen.... Misschien is het echter gewoon zo dat ik meer in balans raak en daardoor een betere afspiegeling kàn maken en dat 'het midden' altijd hetzelfde blijft, ik kom er 'gewoon' wat dichterbij in de buurt!

Hoe dan ook, in balans zijn is een geweldig mooi gevoel. Maar nu eerst koffie en een sigaretje ;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

Navigatie

Hoofdmenu
Beginpagina
Nieuwere columns

		Virtueel tijdschrift over spiritualiteit, geneeswijzen en psychologische onderwerpen

	Andere layout kiezen \|\| Zoeken