Hoofdmenu
Beginpagina
Vorige columns

Kleine advertenties:


Ontwerp: www.shanra.nl

Ontwerp: www.shanra.nl

Andrea's columns 15

Char, het medium

Iedereen heeft vast wel eens Char, het medium, op tv gezien. Op donderdagavond duidt zij in een tv-show, gepresenteerd door Chazia Mourali, boodschappen van gene zijde. Ze stelt de gasten gerust, geeft ze moed en geeft antwoord op diverse vragen. Ze doet iedereen versteld staan van de details die ze vertelt maar eigenlijk niet had kunnen weten uit het voorgesprek...

Is het nep of is het echt? Dit is de vraag die bij de meerderheid van de kijkers leeft en overigens ook bij de vele sceptische gasten van het tv-programma. De gasten zijn na afloop bijna allemaal om, althans, ze zijn een stuk minder sceptischer geworden. De kijkers blijven met de vraag zitten, zij zijn immers niet in de gelegenheid geweest om de sfeer aan te voelen, of het van heel dichtbij te beleven. Er worden bewijzen geleverd in de trant van informatie, verstrekt door personen van gene zijde, dat Char niet had kunnen weten. Er is weliswaar een voorgesprek geweest over de onderwerpen, maar details, zoals de naam van een huisdier, worden niet allemaal uitgewisseld. Hoe kan het toch dat er toch maar steeds die twijfel bestaat...

Het gekste vind ik nog dat gasten in het programma toegeven een overleden persoon te hebben gezien in de slaapkamer of waar dan ook. Als je het zelf gezien hebt, waarom heb je Char dan nog nodig voor bewijsvoering?
Er zijn inmiddels honderden boeken geschreven waarin bijna-doodervaringen staan beschreven. Ook andere bizarre verschijnselen, te maken met geesten en verschijningen, bestaan in verhalen geschreven en ongeschreven. En dan nog de belevenissen van kennissen en vrienden die net zo onwaarschijnlijk lijken als de verhalen. Om maar te zwijgen van de klassiekers, de Bijbel of de Koran.

Waarom dan nog die twijfel? Is het de angst dat het allemaal niet waar blijkt te zijn, en we blij zijn gemaakt met een dode mus waardoor we het nu maar even niet voor echt aan zien zo dat het alleen maar kan meevallen? Zijn het de teleurstellingen van de religies die vele mensen hebben ondervonden? Zijn het de andere nep-tv-programma’s waarvan je achteraf hoort dat het doorgestoken kaart is? Daar hebben we genoeg voorbeelden van! Komt het door Sinterklaas, dat voor velen van ons, onze eerste kennismaking was met massaal bedrog? Geef toe, we worden nogal eens genept in ons leven. We vinden het inmiddels al normaal dat reclame dingen belooft die niet waar gemaakt kunnen worden. Het zal ongetwijfeld een mengsel van deze oorzaken zijn bij velen.

Waarom is dit gevoel van zeker-weten-van-het hiernamaals niet gewoon aangeboren bij ons? Waarom zijn er maar zo weinig mensen die goed kunnen communiceren met het hiernamaals?

Neem nou Robert die met Irene van Moors hetzelfde als Char doet in het programma ‘Er is zoveel meer’. Ook hij komt met details en zegt met overleden personen te kunnen communiceren. Robert kent echter nog een kunstje en dat is geesten en aliens fotograferen! De ET-achtigen lopen gewoon hier op aarde tussen ons door, zonder dat we er erg in hebben. Waarom vertelt Robert niet eens wat die wezens hier doen?

Het blijft allemaal supergeheim, er mag kennelijk een tipje van de sluier opgelicht worden, maar niet teveel. Ben natuurlijk weer benieuwd waarom dat zo moet zijn. Raken we anders in paniek? Doen we niet meer ons best tijdens ons leven op aarde? Kunnen onze hersenen het niet bevatten? Mogen we niet iets dergelijks zeker weten omdat dat ons creatieve proces belemmert?

Kennelijk moet je zelf eens een dergelijke belevenis ervaren voor dat je een antwoord op de hamvraag krijgt. Is het belangrijk om het te weten? Tja dat ligt per persoon denk ik anders. Er zijn mensen die beweren dat het voldoende is dat mensen gerust gesteld worden, en dat mensen opgelucht zijn. Maar dat wil je toch alleen met de waarheid?

Tja, er zijn wel meer voorbeelden te bedenken waarbij mensen de waarheid niet zo belangrijk vinden, als het verhaal maar klopt. En bij tv des te meer. Deed Irene Moors ook niet het programma “The bachelor’’? Ken je die mop van die bachelor? Nou, hij was het niet. Op de blauwe ogen van Irene hoef je dus niet te vertrouwen. Vertrouwen op je innerlijk dan maar weer eens? Ehm, ik weet niet hoe het met u is gesteld; maar deze wil nog wel eens van mening veranderen! ;-)

Toch ben ik benieuwd naar nog meer verhalen, bewijzen en verwondering. Nep of niet, het blijft intrigerend! En dat weten de heren en dames tv producenten maar al te goed!

;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

---

Navigatie

Hoofdmenu
Beginpagina
Vorige columns