Er is zo ontzettend veel ellende van klein tot groot, ver weg en dichtbij, stil verdriet en luidkeels gegil, dat voor mij 'the party is over now' meer van toepassing is. En elke dag komt er weer meer bij. Gerommel met kinderen, gerotzooi met de natuur, de normen en waarden die bij de dag achteruit hollen en de gigantische domheid van onze medemens (behalve onszelf natuurlijk) dat maar steeds lijkt toe te nemen.

Maar dan ben ik natuurlijk cynisch want ik moet oog hebben voor de kleine dingen die het 'm doen. En ik moet oog hebben voor de mooie dingen waaraan gewerkt wordt. En dan moet ik ook nog hoop hebben op de toekomst waar alles goed komt.

In praktijk durf ik niet verder te denken dan nodig is want mijn fantasie werkt de meest afschuwelijke 'could happen' -scenario's uit. Verbazingwekkend hoe vaak dingen toch nog goed gaan ondanks de onheilspellende dreigingen die alsmaar aanwezig zijn.

Ook bij de schamele mooie momenten; een verrassend zonnetje ondanks voorspelling van regen, een lieve opmerking van een kind, een shirtje van een maat kleiner die toch past, moet ik de 'could happens' buiten de deur houden.

Leuk hoor, die informatietechnologie waardoor je rechtstreeks in iemands overspoelde krotwoninkje kan kijken. Fijn, die open hartoperaties waarbij je de vleesluchten bijna ruikt. De tv maar de deur uit doen? Internet afsluiten, bril nemen tegen de billboards?

En dan die bizarre toestand over die ontsnapte aap. Elke dag sterven er mensen aan verschrikkelijke ziektes, leven er vrouwen thuis in gevangenschap, worden er kinderen misbruikt en kindsoldaten geronseld. Maar heel Nederland maakt zich druk om een gorilla die 1 persoon heeft toegetakeld. Volgens mij heeft ze tegen hem gezegd al die keren: "we maken er een feestje van Bokita!'' Nou Bokita heeft de slingers opgehangen hoor. 'Wat nou feestje', hoor ik hem denken. Hij wil helemaal niet op die plek zijn. Dat hij al die risico's neemt om maar weg te kunnen wil toch wel aantonen dat hij helemaal niet flink aan het genieten is.

Verbeter de wereld begin bij jezelf. Een waarheid als een koe. (Niet aan koeien denken, dan ga je namelijk via koeien over naar de bio-industrie, en dat is wel een heel treurig feestje) Misschien zie ik het somber in (ik ben niet altijd zo) maar er is wel heel weinig duurzaam genot, zo te zien. Streng gelovigen of sekteleden zullen het daar volgens mij niet mee eens zijn. Misschien kijken zij geen tv?

Maar hoe zij dat gelukkige geloof combineren met die (on)geschreven regel om allemaal dezelfde kleding te dragen vind ik dan ergens niet kloppen. Daar is toch niets verhevens aan? Je conformeren aan een kledingsvoorschrift bedoel ik dan. (Zelfs op regeringsniveau moet je in een das gestropt worden, maar dat terzijde)

De wereld is niet mooi. De wereld is zoals het is. Je kan zelf bepalen of je er een mooie wereld van maakt door de manier waarop je denkt over de wereld. Positivo's zien groei, hoop en vooruitgang. Pessimisten zien teloorgang en ellende. Realisten zien allebei. Activisten doen er wat aan. Filosofen lullen erover. Het maakt niet uit hoe je erover denkt, de tijd gaat toch wel verder. Je staat op, doet je dingen en gaat weer naar bed. Alleen doen wat goed voelt is hetgeen wat ons te doen staat. Zorg dan wel dat je kunt voelen. Dat betekent dat je niet gevoelloos mag worden. Op tijd de tv uitzetten, niet te veel info van buitenaf opnemen en tijd voor jezelf maken. Maar vooral: heeeeeeel eigenwijs blijven!

Andrea ;-)