Food for thought

'Let op je gedachten want je gedachten worden woorden. Let op je woorden want je woorden worden daden. Let op je daden want je daden vormen persoonlijkheid. Pas op met je persoonlijkheid want dit is je lot.''

Deze kettingreactie heb ik ooit es ergens gelezen. En ik vind haar waar. Je gedachten vormen een krachtig middel. Je kan met je gedachten jezelf opbeuren, jezelf kleineren, jezelf bang maken, aan jezelf twijfelen, jezelf overtuigen van iets, over anderen oordelen, meningen vormen, etc. Het is zeker een scheppende energie die je in een bepaalde gemoedstoestand kan krijgen of je op een bepaalde koers zet. Als je het bovenstaande leest, dan zegt het eigenlijk dat je gedachten je lot is.

Is dat interessant of niet?

Het Neuro Linguïstisch Programmeren heeft daar alles mee te maken. Baas zijn over je eigen gedachten en daarmee je gemoedstoestand en koers bepalen. In hoeverre dit gezond is, weet ik niet. Er moet toch ook nog ruimte zijn voor spontane aandienende emoties? Maar natuurlijk ben je ook baas over de toepassing van NLP. Maar waar gaat het correctietikje van NLP over in hersenspoelen? Herhaal iets vaak en je gelooft het. Of heb ik het vierkant mis?

Bij sommige daden vraag ik me dus werkelijk af: wat is er aan gedachten vooraf gegaan? Neem nou 11 september. Dit bedenkt niet iemand in 1 dag, en dit doet niemand tussen neus en lippen. Er moet dus heel wat actie aan vooraf gegaan zijn om deze reactie te krijgen. De reactie is een gigantische ontlading van woede en haat die zich uit in deze (wanhoops?)daad. En de reactie daarop zou van een zelfde orde kunnen zijn.

Wij vinden dit zo moeilijk te bevatten omdat we ons totaal niet met de gedachtengang van deze daders, en dus de daders, kunnen identificeren. Onze cultuur verschilt extreem veel qua overtuigingen. Kijk daar is het weer. Overtuigingen. Gedachtengangen waaruit een conclusie is gevormd in een bepaalde (geloofs)overtuiging. Van Dale spreekt van een vaststaande mening.

Daar krijg ik nou de kriebels van. Als je namelijk zo'n vaststaande mening hebt, sluit je je al gauw af voor andere opties en mogelijkheden. En net zo gauw lig je in de clinch met iemand die een andere mening heeft. In de tram zag ik eens een jongen van een jaar of 11 een andere jongen van ongeveer dezelfde leeftijd overtuigen van het feit dat een geloof goed is en een ander geloof (het doet er niet toe welke dit zijn) fout. Zijn stem klonk hard en vastberaden en zijn ogen straalden iets fanatieks uit. Ik kreeg het ineens een paar graden kouder. Niet dat hij niet overtuigd mag zijn van zijn geloof, maar de fanatieke manier ervan en het moddergooien naar een andere overtuiging deed mij verstijven. En dat voor een kind.... Je kunt je afvragen:"is het dan niet mooi dat mensen zich zo uitbundig en vol emotie kunnen uiten? Is het gewoon het onbekende van een andere cultuur dat je zo doet schrikken?' Ik weet het niet. Ik denk alleen maar, gedachten worden daden, daden worden lot.

Hoeveel waarde moet je überhaupt hechten aan gedachten? Het zijn bovenal alleen maar gedachten. Ze komen en gaan. Gewenst en soms ongewenst. Door een ander beïnvloed of ingegeven, maar soms ook zelf bedacht. Kijk, zo komen we automatisch aan bij Zen. Deze stroming vindt het Zijn met name belangrijk, niet de emoties of gedachten. En het mediteren is niets anders dan het loslaten van gedachten. Kijk, daar wordt ik ineens veel blijer van.

Gedachten moeten niet de overhand krijgen. Er is ook nog gevoel, ziel en een lichaam. Over lichaam gesproken... Hoe vaak wordt er helemaal niet gedacht voorafgaand aan een actie? Verbazingwekkend hoe vaak dat ook nog voorkomt! Zonder na te denken een tattoo plaatsen, een frikandel eten, verleid worden tot sex, etc. (Ik, die overal een vraagteken achter zet en stil staat bij dingen, vind dit wel heel moeilijk voor te stellen.) Altijd slecht, dat niet-nadenken? Nee, dat niet. Soms is het intuïtie en die zorgt zelf wel dat het goed komt. Bijvoorbeeld bij het kiezen van een edelsteen of homeopathische druppels, of het trekken van een inzichtskaart. Het schijnt dat wat je nodig hebt dan tevoorschijn komt. Maar ja, dat is natuurlijk ook weer een overtuiging.....
;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

Grenzen

Andrea Timmerman

Waarom zijn er grenzen? Mijn eerste antwoord zou zijn om je te beschermen tegen niet welkome invloeden. Maar grenzen kunnen ook een barriere zijn voor je creativiteit. Maar te veel aan grenzeloosheid houdt je creativiteit juist weer tegen. Een begrip met meerdere gezichten...

Vandaag de dag hebben wij een scala aan mogelijkheden. Man of vrouw, arm of rijk, we kunnen allemaal studeren en kiezen wat we willen worden. We kunnen onze relaties uit kiezen; huwelijk, samenwonen, lat, one night stands... en ook met wie we willen; man, vrouw, arm, rijk, wit of zwart. We kunnen kiezen of we ouders willen zijn, of niet. We kunnen kiezen tussen openbaar vervoer of auto tussen emigreren of blijven, tussen sparen of uitgeven tussen talloze vrije tijdsbestedingen, religies, politieke partijen enzovoort, enzovoort. De grenzen zijn ver te vinden. Mooi toch?

Ook worden de geologische grenzen steeds kleiner door de uitvindingen op transportgebied. Maar ook door technologische ontwikkelingen in de communicatie zoals telefoon, internet, televisie. Je legt in 1 avond rustig contact met een stuk of wat andere mensen waar dan ook ter wereld. Geweldig, niet?

Ehm....tot op zekere hoogte. Door al die keuzes en mogelijkheden moet je vooral je eigen grenzen beter bewaken. Meer dan ooit moet je sterk in je schoenen staan om voor je eigen keuzes en richtingen in je leven op te komen. Juist doordat alles kan en ook heel veel mag, moet je meer en meer een beroep doen op je gevoel van mate en je gevoel van eigenheid. Het zijn juist de grenzen die je beter leren focussen. Het sluit aan de ene kant een heleboel keuzes uit, maar geeft aan de andere kant ook rust en ruimte om creatief te zijn. Je aandacht is niet meer verdeeld maar gefocust op een bepaald gedeelte waardoor juist zo'n grens heel bevrijdend kan werken.

Om je grenzen aan te geven heb je toch een zekere mate van zelfkennis nodig. Je moet immers aanvoelen waar die grenzen liggen. En dat is al een kunst op zich. Niet voor kinderen, die weten het precies. Als ze niet met iemand willen spelen, nou dan doen ze dat niet en zeggen ze het ook gewoon. Ook dieren weten het feilloos. Is er te veel lawaai of drukte? Nou dan gaan ze wel een kamertje verderop...

Alleen de volwassen mens gaat er heel anders mee om. Ze werken rustig door terwijl de grens is bereikt, ze blijven kalm in een confrontatie terwijl de woede kolkt van binnen, ze negeren hun rotgevoel in sommige relaties, ze dansen de hele nacht door en verdoven hun moeheid met pillen of alcohol...

We laten veel te vaak mensen of situaties over onze grenzen gaan. En gek genoeg is het ook nog eens zo dat wanneer je je eigen grenzen aangeeft (hoe ongebruikelijk ook ten opzichte van de gemiddelde persoon) er juist ruimte ontstaat. Nog meer als die ander ook nog iets van je grensbepaling aantrekt. (zo niet, dan moet je een nieuwe keuze aan jezelf geven, namelijk of je nog met die persoon te maken wilt hebben).

Niet dat het grenzen verleggen een verkeerde zaak is hoor! Daar is natuurlijk niets mis mee. Je kan proberen om door het verleggen vooruit te komen in je leven. Dat is niet alleen vooruitstrevend maar ook spannend. Maar desalniettemin blijft de grens bestaan, al ligt die dan een stukje verderop.

Vroeger had ik vreselijk de pest aan grenzen. In de ruimste zin des woords. De grens van het op tijd thuis komen, de leeftijdsgrens voor bepaalde entrees of attracties, de grens van de maatstaven in de maatschappij....
Bah, vooral geen regels, geen geboden en verboden maar alles open en mogelijk!!

Nou, misschien wordt ik wel een oude taart, maar ik ben nu blij met bepaalde grenzen. Binnen de grenzen valt immers net zo veel te beleven! En maakt je een stuk minder rusteloos. Je hoeft niet meer uit 1001 dingen te kiezen, je hoeft niet meer 101 scenario's te bedenken, je hoeft niet meer je grenzen te bedenken. Het is duidelijk!!

Begrijp je wat ik bedoel?

;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

Acceptatie

Andrea Timmerman

Het lijkt wel of er steeds minder geaccepteerd wordt, in de breedste zin des woords. Problemen ontstaan door gebrek aan acceptatie, maar problemen zelf worden ook niet altijd geaccepteerd'

Misschien beleef ik het als enige op die manier, maar ik denk dat er tegenwoordig een onwerkelijk beeld bestaat van de plaats van de mens in de wereld. Oftewel, we zijn vergeten hoe we nederig moeten zijn en dàt we nederig moeten zijn. Met al die oplossingen en mogelijkheden denken we werkelijk dat we alles kunnen maken. Sterker nog, als je een probleem hebt zal die binnen no time moeten worden opgelost anders hebben we een nieuw probleem: de onacceptatie.

Alleen bij een ramp beginnen we weer te denken hoe klein, kwetsbaar en nietig we zijn. Natuurlijk hebben we ook enorme krachten en zijn we in staat om 1001 dingen te doen, maar de balans slaat een beetje door, of praat ik chinees? Vluchten kan niet meer? O jawel hoor, we vluchten massaal in alcohol, drugs, werk, tv, sex, ontkenning en rationalisatie. Accepteer je niet hoe je bent, of wat er is gebeurd of waar je het mee moet doen, dan zul je elders je heil moeten zoeken.

Nu is het natuurlijk ook niet verkeerd om alles zo maar te accepteren. Tegenwoordig zijn we mondig genoeg om ons geld terug te vragen bij wanprestatie, een aanklacht te doen bij onrechtmatig handelen, voor ons zelf op te komen bij foute omgang. Maar het lijkt wel of we niets meer kunnen pikken. Bij het kleinste woordje kritiek ontstaat er een golf van onacceptatie die er soms met geweld uitgekotst wordt. Neem het voorbeeld van de vermoorde student in Venlo maar en dat is de zoveelste in de rij.

We willen meer dan we verdienen en we denken recht te hebben op de luxe die we om ons heen zien terwijl we als blinden voorbij gaan aan het enige echte opvulmiddel van de eigen leegte; geven, dankbaar en tevreden zijn. 'Bij tekorten verdwijnt de beschaafdheid' is een bekend gegeven. Maar we hebben in Nederland toch geen tekorten? Nee, we denken in tekorten! Als je denkt in overvloeden dan kun je je onmogelijk druk maken om materiële welvaart.

De werkelijkheid is misschien niet zo leuk, maar het gegeven, de waarheid, ontkennen en niet accepteren helpt je geen snars verder. Roeien met de riemen die je hebt, vertrouwen dat al wat jij nodig hebt op je pad komt, is het enige wat je hoeft te doen. Je hebt veel minder nodig dan je denkt.

Nu zijn er volgens mij niet heel veel dingen die mij erg opwinden, maar ik kan de onacceptatie niet zo goed accepteren en me er behoorlijk druk over maken. Onverdraagzaamheid ligt hier ook nauw tegenaan. Verdragen en accepteren hebben veel gemeen. Al kun je soms dingen verdragen die niet te accepteren zijn, dus gaat accepteren nog een stapje verder.

Veel mensen worstelen met de vraag (en acceptatie) waarom die wandaden en ongelukken toch allemaal moeten gebeuren en waarom een God dit toestaat. Pikken we dus niet dat een hogere macht hier het enige antwoord op heeft? Accepteren we ons eigen gebrek aan inzicht hiermee niet? Denken we dat 'het verzinsel van een hogere macht' een functioneel antwoord is? Get real, oftewel wees werkelijk, en schaal jezelf eens niet zo hoog in.

;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

Tijd

Andrea Timmerman

'Komt tijd, komt raad', is een waarheid als een koe, al doet deze spreuk je eerder aan Grolsch denken, en hoor je hem niet zo vaak meer...

Tijd is een gek ding. In Star Trek wordt er nogal wat afgerommeld met de tijdtheorieën. Time-loops en reizen in de tijd is daar een normale gang van zaken.
Er is heel wat afgeschreven over het onderwerp tijd. Hoe je de tijd stil kan laten staan, de dimensie van tijd, de beleving van tijd. Hoe je het went of keert het is een systeem wat we zelf bedacht hebben.
We hebben de tijd ingedeeld in jaren, maanden, uren, seconden in relatie met de sterren en planeten. En als die jaren niet zo goed uitkomen na een poosje, dan doen we er om de zoveel tijd weer een correctie bovenop. We hebben tijdzones over de hele wereld die verschillen in uren weergeven. Maar het is weer niet zo dat als je van de ene plaats naar een heel ver oord rijdt, het ineens een half uur extra later of vroeger is. Het berust dus allemaal op afspraken.

Wanneer kwamen die afspraken en waarom? Het is al heel lang geleden ingesteld en men vond het ongetwijfeld reuze handig. Eigenlijk kan je daar weer enorm in verdiepen maar dat zal ik even niet doen. Ik vind de theorie veel interessanter die zegt dat elk mens maar een bepaald aantal keren ademhaalt of hartslagen heeft, wat bij je geboorte al vastligt. Aanhangers daarvan zeggen ook dat je dan maar beter niet kan sporten want dan maak je ze eerder op! Het ligt dus niet aan de tijd die vastligt die je mag doorbrengen op deze aarde, volgens hen.

Een andere theorie is weer die van een vastgestelde tijd. Iedereen heeft zijn eigen zandlopertje. En weer een andere zegt dat tijd niet bestaat.
(mijn beeldschermtachograaf zegt dat het nu tijd is voor een micropauze van 20 seconden, maar dat even terzijde, ik klik hem gewoon weg, want ik heb geen tijd voor die onzin)

Ik ben overigens niet de enige die tijd tekort heeft tegenwoordig, ondanks dat we al zo'n snel leven hebben. Hoe kan dat nou? We reizen sneller, we communiceren sneller, we leren sneller, en toch hebben we juist minder tijd. We willen kennelijk meer. We willen alles tegelijk en het liefst nu. Maken we onszelf niet gek daardoor? Er zijn niet voor niets ont-moeten en ont-haasten trainingen op het platteland.

Stel dat we met zijn allen afspreken om een uurtje extra in een etmaal te stoppen. Dus 25 uur per dag. Godsonmogelijk! Alle computers op hol, vluchtschema's, agenda's etc. in de war, het kan dus niet!

Wijsheid komt met de jaren. En ook daar kan ik me in vinden. Dacht ik vroeger nog dat ik alles zelf kon inrichten, bepalen, regelen, nu weet ik beter. Als er dingen heel duidelijk niet willen of lukken (denk aan een e-mail die je maar niet weggestuurd krijgt, of probleem waar je niet zo uitkomt) dan werkt een dagje wachten fantastisch!

Opeens krijg je dan zomaar een bericht die jouw niet gelukte e-mail overbodig maakt, en dan hoef je hem niet te sturen. Of het probleem heeft zichzelf opgelost in de tussentijd.

In die tussentijd moet je dan wel heel eventjes geduldig zijn. Maar daar heb ik het een andere keer wel over...

;-)

Klik hier om op deze column te reageren.

---

Navigatie

Hoofdmenu
Beginpagina
Vorige columns