De Pesso psychotherapie

Op zoek naar een therapeut?

: De hulpzoek wijzer :
: Praktijkendatabase :

Pesso psychotherapie

Klik op de auteursnaam voor informatie

Dit is een bijdrage van Hylke Bonnema

Pesso-psychotherapie is genoemd naar de grondleggers Albert Pesso en Diane
Boyden-Pesso.

Eerder ben ik reeds ter inleiding op deze in Nederland zo prominente therapievorm ingegaan.
Ik zal hier nu nog wat
dieper op ingaan.

Pesso-psychotherapie heeft een aantal uitgangspunten.
Eén daarvan is dat de mens zich ontwikkelt binnen relaties (gezin, familie, school, buurt, werk, vrienden, partner, eigen kinderen). Zich ontplooien in een vacuüm is onmogelijk.
Het in relatie staan is een wezenlijk stuk van het mens zijn: verbondenheid met medemensen, de schepping, de schepper, en met zichzelf.

In de Pesso-psychotherapie, die voortkomt uit het humanisme, wordt aangenomen dat ieder mens een drang heeft tot zelf-realisatie.
Volgens Pesso staat ieder voor de taak zijn of haar erfelijk meegekregen mogelijkheden tot ontplooiing te brengen.
Die ontvouwing geschiedt niet door te mijmeren of te fantaseren over zijn of haar mogelijkheden, maar door trial and error ("experience in action").
Hij gelooft dat de mens van binnen uit, vanuit het lichaam, gedreven wordt in dit proces van wording.

Innerlijke conflicten tussen de drang tot verwerkelijking en de geïnternaliseerde afwijzing openbaren zich in lichamelijke verschijnselen. Het lichaam zou dit op een eigen manier kunnen symboliseren en tevens informatie kunnen opslaan; het lichaam heeft als het ware een eigen taal en geheugen.

Volgens Pesso hoopt iedere uitgeprobeerde actie, die je kan zien als een intrinsieke behoefte, op een passende interactie. Deze behoeften zijn bijvoorbeeld genegenheid, warmte, voeding, contact, etc. Geven verzorgers die interactie, zoals bijvoorbeeld vasthouden, dan ontstaat voldoening en het uitgeprobeerde kan als betekenisvol gedrag in het repertoire worden opgenomen. Volgt géén passend antwoord op een ondernomen actie, zoals bijvoorbeeld geweld (wanneer een kind vraagt om genegenheid), dan dooft die actie uit.

In therapie krijgt de cliënt vervolgens de kans om bij het uiten van de behoefte aan genegenheid nu wèl de gewenste interactie te ervaren. Bij ernstige verwaarlozing zou zelfs iedere impuls kunnen uitdoven door het uitblijven van de passende interactie van de omgeving.
In andere woorden betekent dit dat ieder mens gerespecteerd dient te worden in zijn of haar intrinsieke behoeften, die als acties in het lichaam verscholen liggen.

In Pesso's ogen zou een passende wisselwerking al ondernemend plaats moeten vinden binnen de omgeving die voedend, aanmoedigend, beschermend, en begrenzend zou moeten zijn. Voldoet een omgeving aan die kwaliteiten, dan vormt ze een veilige plek waar iemand aan zijn of haar ontplooiingsdrang durft toe te geven; of het nu gaat om een gezin, de school of de arbeidsplaats.

Een ander uitgangspunt in de Pesso-psychotherapie vormt het axioma dat in iemands onwillekeurige motoriek, houding en lichaamsensaties het verlangen naar passende interactie besloten ligt.
In de praktijk betekent dit dat de therapeut goed let op de non-verbale signalen en deze in het bewustzijn van de cliënt brengt, die vervolgens kan kijken wat voor betekenis deze lichamelijk acties hebben.

Lichamelijke informatie biedt dus mogelijkheden om ontplooiingstekorten aan het licht te brengen. Vervolgens kan betrokkene zijn of haar frustraties daarover uitspreken. Die persoon kan dan door middel van een symbolisch rollenspel, met behulp van de groepsleden, alsnog een ervaring opdoen met passende interactie. (bijvoorbeeld via groepsleden die symbool zouden kunnen staan voor de ideale ouders).

Pesso zegt dat die nieuw opgedane ervaring vanzelfsprekend niet de voorgeschiedenis verandert, maar dat het wel een alternatieve ervaring biedt, die naast de oude ervaring kan bestaan (Pesso, 1957).

		Virtueel tijdschrift over spiritualiteit, geneeswijzen en psychologische onderwerpen

	Andere layout kiezen \|\| Zoeken

Pesso psychotherapie

Meer over dit onderwerp