Meesters:
Sri Aurobindo
Sivananda
Swami Premananda

Meditatie

Yoga-docent?
Klik voor een gratis vermelding op deze site.

Kleine advertenties:


Ontwerp: www.shanra.nl

Ontwerp: www.shanra.nl

Pad naar dit artikel: Hoofdmenu > Spiritualiteit > Meesters >

Swami Premananda

Klik op de auteursnaam voor informatie Dit is een bijdrage van Jacintha Kemble - van der Plas Jacintha Kemble - van der Plas Voor alle informatie over Swami Premananda: http://www.sripremananda.org en http://www.premananda-youth.org Klik op de auteursnaam om te sluiten.

Thuiskomst.

In juni 1997 hadden mijn man Raymond en ik een spirituele stichting opgericht met de naam Akasha, omdat we altijd geinteresseerd waren in allerlei spirituele bijeenkomsten hadden we een uitnodiging aangenomen van een kennis voor een telepathie avond van Geert Crevits uit Belgie, op die avonden mag hij boodschappen doorgeven van Meester Morya. Hij is ook een toegewijde van Swami Premananda, en had een grote foto van Hem opgehangen tijdens de bijeenkomst. Zijn foto raakte me direkt heel diep, ik wilde wel heel graag meer over Hem weten. Een tijdje later bij weer zo'n bijeenkomst kochten we het boek Premavatar (door Dirk Gysels) waarin de biografie van Swami Premananda wordt beschreven.

Toen ik geboren werd, kreeg ik de naam Jacintha, ik werd vernoemd naar een van de drie herderskinderen aan wie de Maagd Maria was verschenen in Fatima, Portugal,in 1917. Wij waren Rooms-Katholiek en religie was altijd erg belangrijk in mij leven. Ik hield ervan om naar de kerk te gaan en te luisteren naar de verhalen over God, Jezus, Maria en de engelen. Wij hadden een fijn, warm gezin met vier kinderen, van wie ik de oudste was en we hadden fantastische ouders.

Toen ik zeven jaar oud was werd ik ziek, ik kreeg een ernstige vorm van reuma , hetgeen erg zeldzaam was voor een kind van zeven jaar. De dokters schreven mij veel medicijnen voor waar ik nog zieker van werd. Mijn gewrichten waren zo erg aangetast, dat ik niet meer kon lopen en op bed moest blijven en soms moest ik in een rolstoel. Dit zou negen maanden duren. Het was een verschrikkelijke tijd zowel voor mij als voor mijn familie en religie werd nog belangrijker in mijn leven. Ik bad veel, op een dag mocht er een oude gebedsgenezer bij mij komen die de gave had om met bidden en zegeningen mensen te genezen.

Hierna vond er een wonderbaarlijke verbetering plaats ongeveer twee weken later, kon ik weer staan. Mijn gezondheid verbeterde en enige tijd later kon ik weer lopen en mocht ik naar huis.

In de jaren daarna had ik gezondheidsproblemen en soms kon ik maandenlang niet naar school. Ik hield van tekenen en schilderen en vaak schilderde ik tropische landschappen, of vanuit mijn fantasie. Ik las veel boeken over religie, cultuur, landen etc. Maar ik was vaak alleen, apart van andere kinderen . Bidden en religie bleven belangrijk voor mij en ik hield erg van verhalen over heiligen. Toen ik dus jaren later Swamiji's biografie las herkende ik bepaalde dingen, en het was net of bepaalde stukken op zijn plaats vielen. Ik was erg ontroerd bij het lezen over Zijn leven, Zijn missie, en de wonderen die Hij doet.

In oktober 1998 nodigden mijn man en ik Geert Crevits uit en Velava, de Internationale Coördinator van de Premananda Jeugd. Voor een telepathie avond bij onze Stichting Akasha het was de derde keer dat jaar dat wij ons zeer geïnspireerd voelden door hen. Zij vertelden ons over Swami Premananda en Zijn boodschap en wij ontvingen Lingam zegeningen. Voor het eerst hoorde ik bhajans op cassette, ik kocht er een ik luisterde er vaak naar, en voelde me daarbij innerlijk heel vredig. In die tijd wilde ik steeds meer weten over Swamiji . Als ik over Hem las of aan Hem dacht hielp mij dat in de moeilijke tijden die ik doormaakte.

Mijn moeder was een heel bijzondere moeder en wij hadden een hechte band samen Ik denk niet dat ik ooit genoeg woorden zal kunnen vinden om te beschrijven wie mijn moeder werkelijk was. Ze was al vele jaren erg ziek toen ze overleed op de ochtend voor Kerstmis in 1998. Ik was diep bedroefd en in rouw gedompeld, en mijn hoofd stond nog nergens naar. We hadden de activiteiten van Akasha tijdelijk stilgelegd.

Op een ochtend in januari 1999, belde Velava ons op met de vraag of Akasha een avond wilde organiseren met een speciale gast uit India - Swami Ganapatiananda die door Swami Premananda op tournee was gestuurd naar Europa . Ik was erg verrast, maar vroeg om bedenktijd. Tegelijk voelde ik dat dit iets heel bijzonders was we besloten om met het voorstel in te stemmen, om het programma te organiseren en ik bestelde vele narcissen bloemen (ondanks dat het nog winter was, maar voor de kransen en decoratie. Wij kookten een heerlijke maaltijd en nodigden veel mensen uit voor het programma . Er kwamen wel zestig mensen. Er was een mooi programma met een Abishekam (traditioneel Indiase ceremonie)en Lingam zegeningen. Lingams zijn een van de vele wonderen van Swami Premananda, ze lijken veel op edelstenen, maar ze groeien in Zijn lichaam onder Zijn hart en eenmaal per jaar in de nacht van Shiva (Mahashivarathri) worden ze via Zijn mond geboren. Dat is een heel pijnlijk proces maar Hij mag dit doen uit liefde voor de mensheid. Deze lingams zijn zacht als ze gemanifesteerd worden maar daarna worden ze hard. Ze bevatten Goddelijke energie , en kunnen mensen genezing brengen of spirituele ontwikkeling dat is verder allemaal heel persoonlijk. Hij geeft ze aan mensen, om er anderen mee te mogen zegenen.

Het was zo bijzonder, ik had nog nooit eerder een abishekam gezien, maar het raakte mij diep. Na het programma hebben we samen gegeten en iedereen genoot van de maaltijd. Ik vroeg Swami Ganapatiananda of hij Swami Premananda een schilderijtje wilde geven met het Akasha logo een een brief van mij. Hij beloofde dat. 

Een week later was er een programma in Limburg waar mijn vader woont en ik ging erheen omdat het me zo diep had geraakt en ik het nog eens wilde beleven. Enkele weken later ontvingen wij een brief van Swami Ganapatiananda,om waarin hij ons bedankte voor de manier waarop wij het programma hadden georganiseerd , in Anna Paulowna waar wij wonen. Enkele weken daarna ontving ik een brief van Swamiji, waarin Hij ons bedankte voor het programma, het schilderijtje en de wijze waarop we Zijn afgevaardigde hadden ontvangen. In diezelfde brief vroeg Hij mij satsang bijeenkomsten te gaan organiseren en om een Sri Premananda Centrum te beginnen.

Ik was nogal verbaasd Ik schreef Hem terug en daarna ontving ik meerdere brieven en ik had tijd nodig om alles te overdenken. Op 12 januari 2001 organiseerden we voor het eerst een satsang bijeenkomst, mijn vriendin Mildred kwam helpen en er kwamen vijf mensen. Een week later ontving ik een uitnodiging van Swamiji om de Bharata Shakti Dagen 2000 bij te wonen . Ik antwoordde dat ik er graag bij zou willen zijn maar dat ik geen idee had hoe ik - moeder van drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar oud - dat zou kunnen realiseren. Hoe zou ik dat kunnen organiseren? Hoe dan ook binnen drie maanden was alles geregeld! Mijn man zei dat hij verlof zou nemen en mijn vriendin Mildred besloot om samen met mij naar India te reizen.

Wij vierden Mahashivaratri in Deurne de hele nacht, wat ook weer een heel speciale ervaring voor mij was. Enkele dagen later kwamen Velava en anderen uit Belgie om een programma in Anna Paulowna te verzorgen. Op de dag dat wij onze tickets bevestigden, hoorde ik dat Swamiji mij een Lingam had gegeven en dat ik de volgende zondag naar Rotterdam kon om de Lingam in ontvangst te nemen.

Ik begon te huilen en was enige tijd niet meer in staat om antwoord te geven. Ik volgde Zijn instructies voor de voorgeschreven 48 dagen, dwz. een korte ceremonie die dagelijks voor de Lingam mocht worden uitgevoerd. 
Elke maand organiseerden wij een satsang avond en ik ging naar meerdere bijeenkomsten en Abishekams in heel Nederland. Ik was overgelukkig dat ik de gelegenheid had om naar India te reizen, maar tegelijkertijd maakte ik me ook veel zorgen omdat ik mijn thuis en mijn gezin voor drie weken achter moest laten. Ondanks dat ik nog geen verslag geschreven had naar Swamiji, over de bijeenkomsten,schreef Hij dat Hij zeer tevreden was over de avonden, en dat we zo verder konden gaan. Intussen bad ik voortdurend dat Swamiji met ons in de Ashram zou zijn tijdens de Bharata Shakti dagen. Ik was er diep in mijn hart zeker van dat Hij er zou zijn.

We arriveerden in de Ashram op 12 juli 2000.
De eerste vier dagen waren heel erg zwaar, ondanks dat ik me heel welkom voelde en omringd door lieve mensen en een schitterende omgeving.Het kostte me tijd om te wennen aan de verzengende hitte , de primitieve omstandigheden en om zo ver van huis te zijn.

In Nederland had ik op een bijeenkomst gezegd dat het me zo heerlijk leek om iedereen weer te ontmoeten in India en hoe vreugdevol dat zou zijn. Maar toen we aankwamen op 12 juli 2000 en naar de eetzaal gingen zag ik daar iedereen terug. Ik keek naar ze en toen begon ik te huilen alsof ik nooit meer op zou houden. Nu begrijp ik dat ik totaal uitgeput was door de reis , de vermoeidheid en de opwinding.

Op de vijfde dag toen de Bharata Shakti Dagen zouden beginnen , stond ik vroeg op om me te gaan baden buiten. Ik hoorde de vroege ochtend geluiden van de vogels en de pauwen, ik zag de volle maan en de heldere sterren van de Zuid Indiase hemel. Toen gebeurde het - op dat unieke moment begreep ik mijn leven en alles werd me duidelijk. Verleden,heden en toekomst - alles viel op zijn plaats. Mijn tranen van geluk vermengden zich met het water en ik voelde me alsof ik opnieuw werd geboren!

Op dat moment veranderde alles voor me en de schoonheid van het tropische paradijs waar ik altijd zo naar verlangd had sinds ik heel jong was overrompelde mij . En ik had altijd gedacht dat ik het me allemaal verbeeldde. Ik zag me zelf altijd lopen op blote voeten op oranje rode zandpaadjes onder palmbomen. altijd had ik gedacht dat het een soort fantasie van me was.

Ik ben er zeker van dat ik hier ooit eerder geleefd moet hebben in een ander leven. Ik voelde me als in het paradijs, omdat ik zo gelukkig was. Ik kon elke palmboom wel omhelzen, ik wilde elke vlinder aanraken en elke bloem ruiken. Ik zag alle gelukkige , glimlachende Ashram kinderen Mijn zorgen over thuis verdwenen. Ik kon makkelijk even naar huis bellen en dan hoorde ik dat daar alles perfect ging. Als ik dacht aan mijn man en kinderen voelde ik hen heel dichtbij me.

De dagen voor de Bharata Shakti dagen was er veel te doen - vergaderingen, decoraties maken, onze sketches voorbereiden , we zouden allen op het podium komen om een aspect van de cultuur van ons land te laten zien. De Bharata Shakti Dagen begonnen een dag later dan gepland met een Yagam. De dagen waren zo mooi en interessant.

Wij waren in de gelegenheid om te genieten van alle aspecten van de Indiase cultuur, devotie, drama, muziek en dans. Ook deed iedereen mee aan het programma.

Elke dag was gevuld met muziek, inspiratie.
Elke dag op dezelfde tijd luisterden we naar een toespraak van Swamiji op cassette.Iedereen hoopte dat Hij naar de Ashram zou komen.Toen op de laatste dag van de conferentie kregen we het bericht dat Hij spoedig zou komen. Het duurde nog vijf dagen van wachten. Toen, in de middag van 26 juli 2000 arriveerde Swamiji ! Iedereen was aanwezig in de Pooja Hall. Veel mensen hadden een slinger van rozen om aan Hem te geven. Toen Hij aankwam liep ik naar de ingang van de Pooja Hall en keek door een raam, zo zag ik Hem voor het eerst toen Hij uit de auto stapte. Het was net als in een droom. Nog nooit eerder in mijn leven had ik zoveel vreugde en geluk gezien in de ogen van zoveel mensen tegelijk op het zelfde moment.Het was alsof we allemaal in de hemel waren ! Hij kwam binnen en we gaven Hem allen onze slingers van rozen.Hij ging naar Zijn stoel en gaf een satsang en de bhajans klonken mooier als ooit…Swamiji was THUIS. Daarna gingen we naar onze kamers om wat uit te rusten.

Ik ging meteen nadat ik in het huisje was weer weg naar het internationale kantoor om naar mijn man te bellen om het fantastische nieuws met hem te delen. Ik ging naar het kantoor maar toen ik daar aankwam hoorde ik dat er veel mensen binnen waren en in een oogwenk realiseerde ik me dat Swamiji daar ook was. Ik dacht dat dit niet het juiste moment was om te telefoneren,dus besloot ik om buiten te blijven, en onopvallend een tijdje te wachten. Enkele minuten later stond Swamiji in de deuropening en stuurde iemand om mij binnen te roepen. Ik was zo verrast! In dat ene moment gebeurde er iets ongelofelijks, een ervaring waarvoor woorden tekortschieten. Ik voelde me opgenomen in een onmetelijke Goddelijke energie. Hij keek mij aan en ik zag Zijn goddelijke glimlach. Hij vroeg me wanneer ik moest vertrekken en daarna zei Hij dat ik wat rust moest nemen en dat Hij op een ander moment met me zou praten. Ik realiseerde me dat nog nooit eerder in mijn leven iets mooiers had gezien dan Zijn goddelijke glimlach op dat speciale moment! Ik bedankte Hem en liep terug naar het huis.

Ik voelde me zo overrompeld door de goddelijke liefde die Hij uitstraalt en er is niets in de hele wereld wat vergeleken kan worden met de sublieme energie die ik op dat moment voelde . Mijn vriendin vroeg of ik naar huis had gebeld en ik zei "Nee, nog niet " Toen zei zij :" Maar dan moet je Swamiji gezien hebben". Ik huilde tranen van vreugde en geluk. Dit was zo'n groots moment in mijn gecompliceerde leven. De dagen in de Ashram toen Swamiji er was waren zo bijzonder, zo schitterend Hij gaf prachtige satsangs(toespraken). Hij wandelde door de gehele Ashram en gaf adviezen. Hij sprak de schoolkinderen toe in de vroege ochtend voordat ze naar school gingen. Hij gaf aandacht aan alle pelgrims die van heel ver weg lopend naar de Ashram kwamen.Hij zegende ze, gaf ze vibuthi en luisterde naar hun problemen en gaf iedereen advies. Ik was zo ontroerd als ik zag hoe Hij steeds maar bezig was om iedereen te helpen. Er ging nooit iemand teleurgesteld weg. Goddelijke energie omringde ons allen voortdurend en we waren gelukkig als kleine kinderen.

Toen vertelde Swami Premananda ons over de grote Pratyangiri Kali Yagam die zou plaatsvinden. Hij zei dat we niet moesten slapen die nacht, anders zouden we er niet optimaal profijt van hebben.Hij zei dat als we wakker zouden blijven tijdens de Yagam , wij de Goddelijke moeder zouden zien. De grote vuurceremonie duurde twaalf uren. Er waren steeds pauzes , dan was Swamiji druk bezig met de toegewijden die uit verschillende delen van Tamil Nadu waren gekomen. Langzaam verbleekten de maan en sterrenen de ochtend brak aan….Ik was erg ontroerd toen we hoorden dat wij op dat moment mochten bidden voor allen met wie wij ons verbonden voelden.

De priesters goten het heilige water van de kumbams van de Yagam uit over Swamiji. Zij legden bloemenkransen op zijn hoofd en schouders en een trishula (het wapen van de Godin en Heer Shiva) in Zijn handen. Wat er op dit heilige moment gebeurde is niet met woorden te beschrijven, omdat zoals Swamiji ons beloofd had, zagen wij allen de Goddelijke Moeder…wij zagen Haar in Hem. Iedereen was stil. Ik herinner me dat ik een hele tijd niet meer kon spreken,maar alleen maar huilen van geluk. Ik herinnerde me ook toe ik als klein meisje altijd gewenst had de Goddelijke Moeder te mogen aanschouwen. Ik ging vaak de uitgestrekte korenvelden in vlakbij ons huis, en ik dacht altijd dat als ik daar lang genoeg bleef Zij uit de hemel zou neerdalen en ik Haar zou kunnen zien. Nu meer dan 35 jaar later, gebeurde het op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Korte tijd later zat Swamiji in een stoel in diepe meditatie en wij mochten bij Hem komen om Zijn lotusvoeten aan te raken en te eren.Twee dagen later, op zondag, gingen we met Swamiji naar de Cauvery rivier. Hij vervulde daar enkele begrafenisriten voor Zijn moeder die was overleden in 1998. Na enkele ceremonies in de Pooja Hall hadden wij een heel speciale maaltijd met Swamiji en Zijn familie.Wij vroegen Swamiji of Hij al gegeten had maar Hij antwoordde dat Hij die dag moest vasten. Hij praatte vriendelijk met iedereen aan de tafels.

De volgende dag was onze laatste dag in de Ashram voor ons vertrek , dus moesten we inpakken en het huisje schoonmaken. De hele dag was ik nogal in verwarring. Natuurlijk verheugde ik me er op om weer samen met mijn man en kinderen te kunnen zijn, maar ik voelde me ook een beetje weemoedig om de Ashram , met al deze schoonheid en Goddelijke energie te verlaten. Ik was zo intens gelukkig geweest in de Ashram, en sinds ik jong was had ik me nooit zo beschermd, zo veilig , en zo omringd door liefde gevoeld als in deze 20 dagen in de Ashram.

Ik voelde me alsof ik opnieuw geboren was. Wij hadden alles gedeeld met mensen uit de hele wereld die wij daar hadden ontmoet. Wij hadden de schoonheid gedeeld van al die culturen, devotie, wij deelden de lange dagen van wachten op Swamiji en we deelden de onbeschrijfelijke vreugde toen Hij terugkeerde in de Ashram. Wij waren niet alleen vrienden geworden; wij waren een grote "Premananda" familie geworden.

Tijdens deze dagen in de Ashram had ik alles gevonden wat ik ooit had gemist voordien, en nog veel meer dan dat! Ik was THUIS gekomen in mijn eigen Innerlijke Zelf. En nu was het allemaal voorbij, ik moest dit alles achter laten en terugkeren en mijn leven vervolgen op de best mogelijke manier. Mijn laatst nacht in de Ashram was een van de langste en moeilijkste nachten van mijn leven. Al die gedachten die rondtolden in mijn hoofd en er was geen stroom dus we moesten nog veel inpakken in het donker. En ik maakte me ook nog bezorgd of er wel genoeg tijd zou zijn voor het interview omdat we zouden vertrekken om 6 uur in de ochtend. Om 4 uur waren we alweer in de Pooja Hall. Alles was in orde, Swamiji was daar en gaf ons "interview" en zegende ons voor ons vertrek en ik bedankte Swamiji talloze malen.

Toen ik in het vliegtuig zat drong de betekenis van Swamiji's woorden en hoe waardevol dit was volledig tot me door en bevoorrecht en dankbaar voor alles wat er gebeurd was en sloot mijn ogen om God te danken voor dit alles.

Toen ik terug kwam in Nederland en mijn gezin weer terug zag realiseerde ik mij wat voor een groot geschenk en geweldige kans ik ontvangen had in mijn leven . Ik begreep nu ook dat het mijn bestemming was om naar India te gaan en Swamiji te mogen ontmoeten. En dat ik gedragen was in Gods handen naar de Ashram en weer veilig terug naar huis. Na mijn thuiskomst uit India is alles veranderd ! In veel opzichten ervaar ik de persoonlijke begeleiding van Swami Premananda in het dagelijks leven.

Ik heb mijn kleurrijke albums met vele foto's, de video's en ik vertel graag over , voor mij is het een verhaal vol wonderen en een bevestiging van het feit dat deze wel degelijk bestaan.

Soms mis ik "Moeder India " heel erg, vooral wanneer het hier wel eens wekenlang regent…maar, tegelijkertijd gebeuren er ook hier zoveel mooie dingen en zijn er zulke mooie ontwikkelingen gaande dat ik India heel dicht bij voel en dan is er alles Eenheid.

Jacintha Kemble - van der Plas. (C)

Voor alle informatie over Swami Premananda: http://www.sripremananda.org en http://www.premananda-youth.org