Inleiding
Gevoelens uitdrukken
Communicatiebeheersing
Intonatie en stem
Stiltes
De taal van houding
De taal van beweging
Aanraking
Gezichtsuitdrukking en blik
Ruimte en afstand

Kleine advertenties:


Ontwerp: www.shanra.nl

Ontwerp: www.shanra.nl

Pad naar dit artikel: Hoofdmenu > Communicatie en relaties > Lichaamstaal >

Gezichtsuitdrukking en blik

De makkelijkste manier om ons gevoel weer te geven is door middel van gezichtsuitdrukking of gelaatsexpressie. Onze emoties zijn het eerst van ons gezicht af te lezen. Het gezicht heeft veel spieren waarmee we ook de fijnere nuances van onze emoties kunnen uitdrukken.

De synchronisatie tijdens het verloop van een gesprek, de onderlinge afstemming van de partners op elkaar, verloopt voor een belangrijk deel via het uitwisselen van blikken. Als gesprekspartners geven we elkaar signalen waarmee we de verdeling van de gesprekstijd regelen. Het zien van een hoofdknik, bijvoorbeeld, betekent toestemming om door te praten.

Hoewel ook andere signalen een rol spelen, vormt de uitwisseling van blikken het belangrijkste hulpmiddel. Hoe we iemand aankijken, speelt ook een rol tijdens het leggen van contacten en het opbouwen van een relatie. Wanneer we met iemand contact willen aanknopen, zullen we die ander eerst aankijken; we zullen meer kijken, naarmate we nauwer contact wensen. Pas wanneer de ander terugkijkt, hebben we oogcontact.

Het moeten aankijken van andere mensen maakt ons vaak wat zenuwachtig. Toch weten we ook dat het aankijken van een ander heel belangrijk is. We krijgen een vervelend gevoel wanneer een ander waarmee we spreken ons niet aankijkt. Het aankijken is misschien wel ons belangrijkste non-verbale communicatiemiddel.

Voor het aankijken van mensen bestaan een aantal ongeschreven regels. Aankijken is belangrijk bij de gespreksregulatie. Door het al of niet aankijken van onze gesprekspartner zetten we als het ware de punten en komma's in onze gesproken zin.

Het volgende patroon in een gesprek volgt iedereen, en meestal ongemerkt:
als je iets wilt vertellen, kijk je degene tegen wie je gaat spreken kort aan; je kijkt dan of hij je ook aankijkt en dus bereid is om naar je te luisteren. Dan kijk je van hem weg terwijl je begint te spreken. Zolang je weg kijkt, weet de luisteraar dat je nog door wil spreken en niet onderbroken wenst te worden. Als je op iets accent wil leggen, kijk je hem weer kort aan. Je kunt dan ook zien of de luisteraar nog luistert.

Hij zal misschien knikken om je aan te moedigen door te spreken. Als je klaar bent met je verhaal kijk je de luisteraar iets langer aan.

Hiermee geef je het teken dat je uitgesproken bent en dat de luisteraar kan gaan spreken. Als het goed is kijkt de luisteraar niet weg zolang je aan het woord bent. Al die tijd blijft hij je aankijken.

Als dit niet zo is, kun je je afvragen of hij jouw verhaal wel zo interessant vindt.

Aankijken regelt ook het maken van contact. Bij een ontmoeting weet je zo of je bijvoorbeeld wel of niet een gesprek met de ander zal hebben.

Bijvoorbeeld: Je loopt op straat en ziet in de verte een vage bekende die op jou toe komt lopen. Deze bekende blijf je niet aankijken tot hij vlak bij je is. Integendeel, je kijkt weg en bewondert de gevels, de trottoirtegels, het verkeer en de lucht, totdat hij je op zo’n twee meter benaderd heeft. Dan kijk je hem kort aan en begroet hem alsof je hem nu pas ziet.

Vanaf welke afstand je begint met aankijken hangt af van de relatie die je met de ander hebt en de tijd dat je elkaar niet hebt gesproken.

Komt er in dezelfde situatie een goede vriend of vriendin die je lang niet hebt gezien op je aflopen, dan kijk je die eerder aan. Maar waarschijnlijk nog niet op het moment dat je hem of haar ziet. Je moet elkaar immers nog benaderen en het voelt onprettig om al die tijd dat je op elkaar komt aflopen te moeten kijken en zwaaien. Wanneer je de ander aankijkt bepaalt ook de tijd die je aan het contact zult besteden.
Als je niet van plan bent om een gesprek aan te gaan, zul je de ander pas op het laatst aankijken.