Over het soefisme:
Inleiding
Soefi muziek
Irina Tweedie
Hazrat Inayat Khan en Pir Vilayat Khan
De Soefi-orde in het westen
Vijftien fasen mystieke pad

Kleine advertenties:


Ontwerp: www.shanra.nl

Ontwerp: www.shanra.nl

Pad naar dit artikel: Hoofdmenu > Religies > Soefisme >

Hazrat Inayat Khan en Pir Vilayat Khan

Hazrat Inayat Khan

Hazrat Inayat Khan werd op 5 juli 1882 geboren in India, in het plaatsje Baroda.

Inayat Khan overleed op 5 februari 1927 toen zijn zoon en opvolger Pir Vilayat Khan pas tien jaar oud was. Inayat Khan was een wonderkind: hij maakte al muziek toen hij 9 was, en schreef zijn eerste boek toen hij 14 was. Op zijn 20e was hij professor in de musicologie. Zijn concerten en lezingentoernees brachten hem naar het Westen waar hij de stichter van de Soefibeweging hier in het Westen werd.

Pir Vilayat Khan

In het januari 1998 nummer van de Koorddanser stond een heel uitgebreid interview met Pir Vilayat Khan, een heel indrukwekkende man, die al 40 jaar lezingen geeft en jaarlijks meditatiekampen begeleidt in de Alpen in Zwitserland. Pir Vilayat Khan zegt dat de Soefi's over het algemeen nogal rebels zijn en niet geloven in gehoorzaamheid aan een guru.

Pir Vilayat Khan leefde een tijdje lang als een yogi in een grot in een van de heilige plaatsen in de Himalaya's. Hij stookte een vuurtje omdat het enorm koud was en hij begon zich af te vragen hoe andere heiligen of rishi's in godsnaam in een staat van samadhi konden komen als ze steeds hout op het vuur moesten leggen. Hij wist niet hoe ze dat voor elkaar kregen, maar opeens herinnerde hij zich hoe de schrijver Herman Hesse in het boek Siddharta beschrijft hoe yogi's hun lichaam trainen tegen kou of hitte. Hij liep vervolgens de grot uit.
Er waren kleine eilandjes in het water. Hij waadde door het water, en ging van zandbank tot zandbank tot hij bijna in het midden van de rivier was. Het water stroomde naar beneden en Pir Vilayat Khan ging daar zitten mediteren in de kou. Op een gegeven moment kwam hij in een trance terecht. Hij wil het geen samadhi noemen omdat hij waarschijnlijk gewoon aan het bevriezen was en hypothermia had. Maar in de ochtend kon hij notabene met zijn ogen dicht de zon zien opkomen. Het licht werd sterker, en zijn lichaam begon te ontdooien. Langzaam kwam hij weer tot bewustzijn. Op dat moment realiseerde hij zich wat het licht betekende. Het was zijn eerste doorbraak. Aldus het interview in de Koorddanser.