Kleine advertenties:


Ontwerp: www.shanra.nl

Ontwerp: www.shanra.nl

Pad naar dit artikel: Hoofdmenu > Spiritualiteit > Sterven en rouwverwerking > Sterven en rouwen in het jodendom >

Crematie en balseming

Een bijdrage van Sasja Martel

Volgens de joodse traditie is crematie verboden. Crematie is een te snel en abrupt proces. Bij crematie lijkt het of je de dood radicaal uit je leven wil bannen. Er is immers geen graf waar je naar toe kunt gaan, om je gedachten te wijden aan de overledene. Er is geen continuïteit. Toekomstige generaties kunnen hun voorgeslacht niet meer vinden op een locatie. Balsemen creëert een illusie, want het suggereert onsterfelijkheid. In het Jodendom wordt juist het sterfelijke aspect als fundamenteel voor het menszijn benadrukt. En balsemen vertraagt of voorkomt het vergaan van het vlees.
Op een joodse begraafplaats zal men dan ook geen urnen met as vinden.
Er is wel discussie geweest of de joden die in de Tweede Wereldoorlog zijn vermoord door verbranding (in de ovens van de concentratiekampen) wel verzekerd zijn van hun zielenrust. Men gelooft immers dat aan het eind der tijden God de doden doet opstaan uit hun graven. Vandaar dat het stoffelijke overschot met het gezicht richting Jeruzalem wordt begraven en onder geen geding mag worden verminkt. Een van de oplossingen voor het probleem van diegenen die buiten hun wil om zijn verbrand is de as niet bij te zetten maar te begraven.
Net zoals een verbrande Tora rol begraven wordt, zo wordt ook een ieder, die zonder eigen toedoen verbrand is, begraven.
Beschikt iemand dat men zijn lijk niet begraven mag, dan mag men aan deze beschikking geen gevolg geven, want het begraven is voorschrift. Sinds de Tweede Wereldoorlog kiest een klein percentage van de liberale joden voor crematie, vaak als teken van verbondenheid met de mensen die in de holocaust verbrand zijn. Leden van de liberaal joodse gemeente kunnen speciale wensen, die vaak samenhangen met het oorlogsverleden, na een gesprek met de rabbijn in een codicil laten vastleggen.